Spomenik svjetske baštine pri UNESCO-u

2013-03-12 10:52

Ferhat-pašina ili bolje znana kao Ferhadija džamija je bila centralni objekat u Banjaluci. Izgrađena je 1579. godine u klasičnom otomanskom stilu i predstavlja jedno od najuspješnijih arhitektonskih ostvarenja bosanske arhitekture 16. vijeka. Njen arhitekta je nepoznat ali je poznato da je bio učenik otomanskog arhitekte Mimara Sinana. Izgradnju džamije je finansirao Ferhat-paša Sokolović bosanski sandžak beg.U kompleksu Ferhadije su se također nalazila i 3 turbeta: Ferhat-paše, njegove unuke Safikadune i njegovih bajraktara, željezna i kamena ograda sa česmom na ćošku, šadrvan i staro mezarje u bašti. Kasnije je kompleks dopunjen sa sahat-kulom izgrađenom nedaleko od Ferhadije. Džamija je bila 18m široka, 14m dugačka, a vrh kupole je bio 18m visok. Munara je bila 43m visoka. Ferhadija je uvrštena u kulturnu baštinu Bosne i Hercegovine 1950. godine, a kasnije je bila uvrštena na listi spomenika svjetske baštine pri UNESCO-u.



                                                                                                                                    Ovako je Ferhadija izgledala do 1993 godine



Početkom 1992 godine vremena su počela naglo da se mjenjaju. U Banja Luku stižu talibani da baš isti kao oni u Afganistanu bradati prljavi zapušteni duge kose naoružani do zuba sa šubarama na ludim glavama. Kažu poslao ih neki ludi psihijatar iz Sarajeva da ruše pale i protjeruju gradjane iz grada. A imali su i podršku od lokalnih talibana koji su 50 godina bili pritajeni u gradu. Njih je isto predvodio nekakav doktor ginekolog kog su nazivali Vožd i kažu da je poslije rata u Beograd utekao. Rušeći sve pred sobom talibani su odlučili i džamije Banjalučke da ruše bez obzira što su spomenici baš kao što su uradili i oni talibani u Afganistanu. Rekoše da bogomolje i groblja onih koji nisu kršteni trebaju biti sravljeni sa zamljom. Prvo su stradale neke kuće i jadni ljudi koji su u njima živjeli zatim džamije jedna za drugom. Ferhadija Banjalučka ljepotica je porušena 7.maja 1993. godine. Tako je nestao spomenik kulture pod zaštitom UNESKOa. Nije to njih uopšte zanimalo jer su to bili divljaci i primitivci sa svojim ludim idejama i vjerovanjima.



                                                

Zlocinci i rezultati njihovog zlodjela



 U tom ludjačkom pohodu pored Ferhadije dinamitom porušiše jos 15 Banjaluckih džamija. Porusiše ih počistiše mjesta gdje su bile i kao da nikad postojale nisu. Gradski oci su uveliko podržavali rušioce kao da su ih i oni pozvali da čine zulum po gradu. Kolika je to bestidnost vladajućih u gradu bila velika da su javno izjavili da su Ferhadiju sami srušili oni što idu redovno tu da se mole. Pa to ni lud da povjeruje a kamo li tek cijeli civilizovani svijet. Ima jedna stvar koja mnogo boli a to je zar niko od domaćih Banjalučana nije podigao glas protiv tih divljaka i njihovog vodjstva. Kao da im je to odgovaralo da se eleminišu sugradjani koji idu u džamije i njihove bogomolje i njihova groblja i sve ono što predstavlja kulturno blago i nasledje njihovo. O ovim novodoseljenim Banjalučanima da i ne govorim jer i oni su u tim prljavim radnjama dali svoj udjel nemali. Sramota za cijeli grad i one koji u njemu žive. Ljaga je pala a obraz prodan za sitnu paru.